ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸਰ੍ਵਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਚ ਹਰ੍षਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ਼ੋਭਾਸ੍ਵਰੂ ਪਾਯੈ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਸ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਸਸ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਉਹ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਾਗਰੇ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮਹਾਲੱਖਮੀ, ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਮੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਗृਹਿਣਾਂ ਗੇਹੇ ਚ ਗृਹਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਹੈ, ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਾ ਕਮਲਾਲਯੇ 2.39.
ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਮਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰੋਧਹਿਂਸਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਚ ਵਰਦਾ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਮਸਾਰਕਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤਨਨ੍ਧਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਨੰਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਨੋ ਮਾਤृਹੀਨਃ ਸ ਚੇਜ੍ਜੀਵਤਿ ਦੈਵਤਃ
ਜੇ ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭਵਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਵਯਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੇਹਿ ਬਲਂ ਦੇਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ 2.39.
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ।
ਕਾਮਂ ਦੇਹਿ ਮਤਿਂ ਦੇਹਿ ਭੋਗਾਨ੍ਦੇਹਿ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਕਲ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮੇਵਂ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਕਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇषੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ,
ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਯਤੁਸ੍ਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਵਗृਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਪਠੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਕਲ੍ਪਤਰੁਰ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਃਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਪਠੇਨ੍ਮਾਸਮੇਕਂ ਚ ਸਂਯਤਃ 2.39.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੇ,
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਪੁਰਃਪੂਜੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪੁष੍ਪਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਉਹੀ ਫੁੱਲ ਗਜੇੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਗਣਪਤੇਃ ਸ਼ਨੇਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੇ, ਜਦ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ,