ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯੇਨ ਚ
ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ—
ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦੈਵੇਨ ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੈਵਂ ਚ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਂ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੀਨਾਥਂ ਸਰ੍ਵਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ਼ਤਯਜ੍ਞੇਨ ਯਾ ਲਬ੍ਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਅਧੁਨਾ ਗਚ੍ਛ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਮਯਾ ਚ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ—
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ 2.38.
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸ਼ਤਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਸ ਅਰਬਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਂ ਨਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਨਿਵੇੜ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਰਗਣਂ ਵਿਪਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਭਾਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਂ ਪਰਿਵਾਰੈਰਨਾਵृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਕੋਈ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸਮਤ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਨੰਗੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਚਲਾਂ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਿਞ੍ਚ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਹੈ।
ਜਨਾਸ਼੍ਚਾਸਂਖ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਮਦਧੀਨਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਯੋ ਯੋ ਰੁष੍ਟੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇ ਮਤ੍ਪਰੇ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ 2.38.
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀ ਚ ਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ—
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਨਿਨ੍ਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰਾਃ
ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਯੋ ਮੂਢੋ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਮੂਰਖ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਮਨ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ—
ਪਾਪਿਨਾਂ ਯੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਾਡਵਃ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ—
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰੋ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹੰਕਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਵਨਸੇਵੀ ਚ ਦੇਵਲਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਵਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਨਰਘਾਤੀ ਕृਤਘ੍ਨਕਃ 2.38.
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਘਾਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯਃ ਕੂਰੋ ਹਿਂਸਕੋ ਨਿਨ੍ਦਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਿਲ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ।
ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ।