ਵਾਣੀਰੂਪਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਾਂ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ, ਪਦਮਾ (ਲੱਖਮੀ), ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਂ ਤਦਾ ਭਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦਂ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਚ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨੁ ਬਣਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਚਾਸ਼ੁਤੋषਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਵਰਦਸ੍ਯ ਵਰੇਣੈਵ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ 2.36.
ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਨਿਧੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਮਲਜ੍ਞਾਨਮਾਲਭੇਤ੍ ੧੧! ਯਤ੍ਰ ਦੇਹੇ ਲਭੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦੇਹਾਵਧਿ ਭਾਰਤੇ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮੰਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭृਯਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮੋਹਾਦਿषੁ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਸ੍ਤਨਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਫਿਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਭਿਖਿਆਰੀਆਂ ਲਈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਯਂ ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਧਰਮ ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਰਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿੱਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਨੈਕਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ 2.36.
ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਦੇਸੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਨ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਯਾਚੇਤ ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹੀ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਾਹਙ੍ਕਾਰਰਹਿਤਃ ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਾਚਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥੀ ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਰਵੀਮਪਿ ਯੋषਾਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਃ ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਜੋ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯੇ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮਯਾਮ੍ਯਂ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਸੂਕਰਯੋਨੌ ਵਾ ਗਰ੍ਭੇ ਦੁਃਖਂ ਸਮਂ ਸੁਰ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਜਨਮ ਜਠਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਗਰ੍ਭੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਜਨ੍ਮ ਸ਼ਤੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਪਾਤਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਰੋ ਵਾ ਕੀਟ ਏਵ ਵਾ
ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੀੜਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨੇਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਪਤਿਤੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ 2.36.
ਜਦੋਂ ਜਣਾਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੀਜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ,
ਰਕ੍ਤਾਧਿਕੇ ਮਾਤृਸਮਸ਼੍ਚੇਤਰੇ ਪਿਤੁਰਾਕृਤਿਃ
ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਵਿਭੌਮਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਵਾਰੇ ਚੇਤ੍ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਤਃ
ਜੇ ਜਨਮ ਸੂਰਜ, ਮੰਗਲ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਪ੍ਰਹਰੇ ਜਨ੍ਮ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।