ਪੁਂਸਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਚ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਲੱਖ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੌ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਓ ਲਈ ਵੀ,
ਸਹੋਦਰਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਚ ਕਿਙ੍ਕਰਮ੍
ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਵੀ,
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਤੀਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਗੁਰੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਆਪਣਾ ਆਪ, ਸਾਥੀ ਯਾਤਰੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਿਰਫ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਹੀਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਬਿਨਾ ਦੀਖਿਆ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੇਵਾਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਤਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ,
ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚ ਸੇਵਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਤਂ ਨਿषੇਵ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ 2.36.
ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਵਾਣੀਰੂਪਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਾਂ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ, ਪਦਮਾ (ਲੱਖਮੀ), ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਂ ਤਦਾ ਭਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦਂ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਚ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਮਨੁ ਬਣਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਚਾਸ਼ੁਤੋषਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਵਰਦਸ੍ਯ ਵਰੇਣੈਵ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ 2.36.
ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਦਯਾਨਿਧੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਮਲਜ੍ਞਾਨਮਾਲਭੇਤ੍ ੧੧! ਯਤ੍ਰ ਦੇਹੇ ਲਭੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦੇਹਾਵਧਿ ਭਾਰਤੇ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮੰਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭृਯਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮੋਹਾਦਿषੁ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨ ਪਿਬੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਾਤृਸ੍ਤਨਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਫਿਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਭਿਖਿਆਰੀਆਂ ਲਈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਯਂ ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਧਰਮ ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਰਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿੱਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਨੈਕਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ 2.36.
ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਦੇਸੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਨ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਯਾਚੇਤ ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਉਹੀ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਿਆਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।