ਸੁਰਾਦਿਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮਾਲਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ 2.36.
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਪੁਰਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ—
ਕੋ ਵਾ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਦੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਭਯਾ ਸਹ ਕਾਮੁਕਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਚ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਹृਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਕਾਮੀ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦृषਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤ੍ਤਣ੍ਡਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਭਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਗ੍ਰੀਸ਼ਮ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਚੀਰਂ ਦਣ੍ਡਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਸਫੈਦ ਜਨੇਊ, ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਨ, ਦੰਡ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਵਰ੍ਗੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ 2.36.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੰਗਤ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯਵਰ੍ਗਂ ਸ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਂ ਪਾਰਿਜਾਤਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣ।
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਰਾਜਸਮ੍ਪਦਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤੀ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਹਾਥੀ, ਉਸ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਘੋਰਕਾਨਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਗਰ੍ਵੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਹਸ੍ਤਿਮਸ੍ਤਕੇ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਪੁष੍ਪਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਵਾ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਜੋ ਫੁੱਲ, ਭੋਗ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰष੍ਟਜ੍ਞਾਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ, ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ 2.36.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਣੂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਭੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਲਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜੀ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜੋ ਵਿਣੂ ਦੇ ਭੋਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਯੁਨਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੌਘਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਨ੍ਨਮਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਕੁਪਤ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਨਪੁੰਸਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਖਾਣਾ,
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨ੍ਨਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜਿਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ,
ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣਾਮਨ੍ਨਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਯੋਨਿਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਕਨਿਆ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਜੋ ਜਿਨਸੀ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ,
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਪਤਿਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਵृषਵਾਹਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਨਕਮ੍
ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ,
ਅਗਮ੍ਯਗਾਮਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਅਵੈਧ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ,
ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ,
ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵੀ ਚ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਕੋਟਿਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਵਿਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ ਭੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਮੇਵ ਚ 2.36.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਣੂ ਦਾ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,