ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਲੀਯਨ੍ਤੇऽਨ੍ਤੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਖਰ 'ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਚ੍ਛਕ੍ਰਪਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਸ੍ਯਾਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਅਠਾਈਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਯੁਗੇ ਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੁਰੇਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਗਣਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਇੰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ऋਤੁਭਿਃ षਡ੍ਭਿਰੇਵਾਬ੍ਦਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਮੀਲਨੇ ਤਸ੍ਯ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ,
ਲੀਨਾ ਧਾਤਰਿ ਧਾਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜੇ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਸਿਰਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਵਿਲੀਨਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ਿਵਾਧਾਰੇ ਸ਼ਿਵੇ ਲੀਨਾ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦੇ ਸਨਾਤਨੇ 2.34.
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ, ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨੇ ਵਿਲੀਨਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੋਇਆ,
ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧੌ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਾਹੌ ਦੇਵਾਧੀਸ਼ੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ,
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਵੈ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ-ਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਨ,
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ,
ਗੋਲੋਕਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੀਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ
ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਗੋਪ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਜਠਰਾਗ੍ਨੌ ਵਿਲੀਨਸ਼੍ਚ ਜਲਂ ਤਦ੍ਰਸਨਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਤਰਾ ਭਕ੍ਤਿਰਸਪੀਯੂषਪਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਪੀਂਦੇ ਹਨ,
ਯਸ੍ਯੈਵ ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਜਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਨੇ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ 2.34.
ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦੇਨ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲਯਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਭੂਰਜਸਾਂ ਚੈਵ ਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ,
ਉਨ੍ਮੀਲਨੇ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਤਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਯਥਾਗਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ,
ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਚਾਵਹੇਲਯਾ
ਸਿੱਧੀ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਧਾਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍
ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੋਰਯਂ ਭੇਦੋ ਨਿषੇਕੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੁਣ,
ਤਤ੍ਖਣ੍ਡਨਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸੇਵਨਮ੍ 2.34.
ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਵਿਘ੍ਨਘ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਰੁਰੋਦ ਚਰਣੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੋऽਤਿਦੁਃਖਦਃ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਰੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।