ਵਸੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਂਡੇ ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਲਭੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਗੰਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਮृਗਨਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬਲੇਨੈਵ ਖਲਤ੍ਵੇਨ ਹਿਂਸਾਰੂਪੇਣ ਵਾ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਤਪ੍ਤਸ਼ੂਲੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਸੂਈ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਭੋਗਦੇਹੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰੋਤ੍ਯਨਾਹਾਰੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮਿਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਜੀਵਿਨਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਦਯਾਹੀਨਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਸ ਵਸੇਦ੍ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪੀ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਣ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ 2.30.
ਉਹ ਪਾਪੀ ਸਦਾ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਾਲਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਭਾਰਤੇ ਸੂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵृਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵਾਘ ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਭੇੜੀਆ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਨਗਰਂ ਵਾऽਪਿ ਦਾਹਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭ੍ਰਮੇਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੀ ਮਾਨਵਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕਰ੍ਣੋਪਜਾਪੇਨ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੂਚੀਮੁਖੇ ਸ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੂਚੀਵਿਦ੍ਧੋ ਯੁਗਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਸੂਈ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਚੁਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਕੀਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਭਸ੍ਮਕੀਟਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵੱਜਰ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਿਣਾਂ ਚ ਗृਹਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤੁਤੇਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਤੋੜ ਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਗੋਜਾਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ 2.30.
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਰੋਗੀ ਦਰਿਦ੍ਰਕਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੀਮਾਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਚੌਰਸ਼੍ਚ ਯਾਤਿ ਨਕ੍ਰਮੁਖਂ ਯੁਗਮ੍
ਜੋ ਆਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਯੁਗ ਲਈ ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਿ ਗਾਸ਼੍ਚ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਗਜਦਨ੍ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ ਗੋਜਾਤਿਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਂ ਪਿਬਨ੍ਤੀਂ ਤृषਿਤਾਂ ਗਾਂ ਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਰਸਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ,
ਨਰਕਂ ਗੋਮੁਖਾਕਾਰਂ ਕृਮਿਤਪ੍ਤੋਦਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਰਗੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਰੋऽਪਿ ਗੋਹੀਨੋ ਮਹਾਰੋਗੀ ਦਰਿਦ੍ਰਕਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯਤਿਦੇਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜੀ ਚ ਦੇਵਲਃ
ਜਾਂ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਪੰਡਿਤ ਬਣਦਾ ਹੈ,
ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ 2.30.
ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,