ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਕਾਸਵ੍ਯਾਧਿਯੁਤੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੰਘ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਤੈਲਕਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਨ੍ਧਵੇषੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕੁਰੁਤੇ ਵਕ੍ਰਤਾਂ ਨਰਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਚਾਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵਕ੍ਰਾਂਗੋ ਹੀਨਾਙ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਟੇੜੇ-ਮੇੜੇ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੇ ਕੂਰ੍ਮਮਾਂਸਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈਟ ਕੇ ਕਛੂਏ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਜਨ੍ਮ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸੂਕਰਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਛੂਆ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਤੈਲਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਘਿਉ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਭਵੇਤ੍ਤੈਲਪਾਯਿਕਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਵਾ 2.30.
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇਲ, ਆਂਵਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਂਡੇ ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਲਭੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਗੰਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਮृਗਨਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬਲੇਨੈਵ ਖਲਤ੍ਵੇਨ ਹਿਂਸਾਰੂਪੇਣ ਵਾ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਤਪ੍ਤਸ਼ੂਲੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਸੂਈ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਭੋਗਦੇਹੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰੋਤ੍ਯਨਾਹਾਰੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮਿਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਜੀਵਿਨਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਦਯਾਹੀਨਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਸ ਵਸੇਦ੍ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪੀ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਣ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ 2.30.
ਉਹ ਪਾਪੀ ਸਦਾ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਾਲਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਭਾਰਤੇ ਸੂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵृਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵਾਘ ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਭੇੜੀਆ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਨਗਰਂ ਵਾऽਪਿ ਦਾਹਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭ੍ਰਮੇਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੀ ਮਾਨਵਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕਰ੍ਣੋਪਜਾਪੇਨ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੂਚੀਮੁਖੇ ਸ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੂਚੀਵਿਦ੍ਧੋ ਯੁਗਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਸੂਈ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਚੁਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਕੀਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਭਸ੍ਮਕੀਟਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਵੱਜਰ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਿਣਾਂ ਚ ਗृਹਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤੁਤੇਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਤੋੜ ਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਗੋਜਾਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ 2.30.
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।