ਤਤੋ ਰਕ੍ਤਵਿਕਾਰੀ ਚ ਸ਼ੂਲੀ ਵੈ ਮਾਨਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਸੂਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੈਤ੍ਯਕਾਂਸ੍ਯਾਦਿਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲੋਂ ਪਿੱਤਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਤੂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਭਵੇਦਸ਼੍ਵਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਜੀਵ੍ਯਜੀਵਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਕਮਾਈ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਐਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸੇਵੀ ਮषੀਜੀਵੀ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਮਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਐਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਭਵੇਚ੍ਛਾਗਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਕਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਾਦਿ ਸਸ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਫਸਲ ਜਾਂ ਪਾਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ 2.30.
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਕਾਸਵ੍ਯਾਧਿਯੁਤੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੰਘ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਤੈਲਕਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਨ੍ਧਵੇषੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕੁਰੁਤੇ ਵਕ੍ਰਤਾਂ ਨਰਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਚਾਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵਕ੍ਰਾਂਗੋ ਹੀਨਾਙ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਟੇੜੇ-ਮੇੜੇ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਨੇ ਕੂਰ੍ਮਮਾਂਸਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈਟ ਕੇ ਕਛੂਏ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਜਨ੍ਮ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸੂਕਰਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਛੂਆ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਤੈਲਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਘਿਉ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਭਵੇਤ੍ਤੈਲਪਾਯਿਕਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਵਾ 2.30.
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇਲ, ਆਂਵਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਕੁਂਡੇ ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਚ ਲਭੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਗੰਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨੌ ਮृਗਨਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬਲੇਨੈਵ ਖਲਤ੍ਵੇਨ ਹਿਂਸਾਰੂਪੇਣ ਵਾ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਤਪ੍ਤਸ਼ੂਲੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਸੂਈ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਭੋਗਦੇਹੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰੋਤ੍ਯਨਾਹਾਰੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮਿਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਜੀਵਿਨਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਦਯਾਹੀਨਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਸ ਵਸੇਦ੍ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪੀ ਖਙ੍ਗਧਾਰੇਣ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ 2.30.
ਉਹ ਪਾਪੀ ਸਦਾ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।