ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ 2.30.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ,
ਤਤੋ ਭਾਰਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਘੁਂ ਕੂਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਵਾ ਸਰ੍ਪਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ,
ਸਰ੍ਪੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦਦ੍ਰੁਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਜੀਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੈਰਨਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਾਤਿਰ੍ਵੈ ਯਾਵਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੂਢੋ ਮਧੁ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਰਲੈਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ 2.30.
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤ੍ਯਦਂਡ੍ਯੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਲੋਭੇਨ ਯੋ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰਜਾਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਂ ਧਾਵਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ,
ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਵਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਕੁਣ੍ਡਾਦਿषੁ ਸ਼ਰਾਦਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਕੁਆਂਵਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਕੁਣ੍ਡਂ ਤਪ੍ਤਤੋਯਾਕ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਕੁਆਂ, ਜੋ ਉਬਲਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ,
ਕੀਟੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਲੋਮਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ
ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਭਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਕ੍ਰਾਦਿਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਦ੍ਯਾਦਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਆਦਿਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਜੰਤੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਣੀਸ੍ਤਨਾਸ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਕਮਰ, ਸਿਨ੍ਹਾ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਤ੍ਕਾਕਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਕਾਕੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕੀ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਗਰੀਬ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਤੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਰਤੇ ਤਾਮ੍ਰਚੌਰੋ ਲੌਹਚੌਰਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਜ੍ਰਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਵਜ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਲੋਚਨਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਾਰਤੇ ਦੇਵਚੌਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦਿਹਾਰਕਃ
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦੇਹਦਗ੍ਧੋ ਹਿ ਤਦ੍ਵਜ੍ਰੈਰਨਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍
ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਡੇ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਬਕਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼੍ਵੇਤਹਂਸਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ 2.30.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਗਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਚਿੱਟਾ ਹੰਸ ਬਣਦਾ ਹੈ।