ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਾ ਕਟੁਵਾਚਾ ਯਾ ਤਾਡਯੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ 2.30.
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤਾਡਿਤਾ ਯਮਦੂਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿषੇਣ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਪਾਮਰਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਘਾਤੀ ਚ ਵ੍ਰਣੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਵृषਂ ਚ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਤੈਲਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਕੜਾਹੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਨ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਜੀਵਂ ਯੋ ਲੌਹੇਨ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੋਜੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ 2.30.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ,
ਤਤੋ ਭਾਰਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਘੁਂ ਕੂਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਵਾ ਸਰ੍ਪਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ,
ਸਰ੍ਪੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦਦ੍ਰੁਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਜੀਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੈਰਨਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਾਤਿਰ੍ਵੈ ਯਾਵਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੂਢੋ ਮਧੁ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਰਲੈਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ 2.30.
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤ੍ਯਦਂਡ੍ਯੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਲੋਭੇਨ ਯੋ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰਜਾਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਂ ਧਾਵਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ,
ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਵਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਕੁਣ੍ਡਾਦਿषੁ ਸ਼ਰਾਦਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਕੁਆਂਵਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਕੁਣ੍ਡਂ ਤਪ੍ਤਤੋਯਾਕ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਕੁਆਂ, ਜੋ ਉਬਲਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ,