ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਪਵਾਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਂਯਮੇ
ਵਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਆਦਿ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ—
ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਨਖਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਏ, ਨਖ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯੋ ਵਾऽਰ੍ਚਯਤਿ ਭਾਰਤੇ 2.30.
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਤਦਨ੍ਤੇ ਯਾਵਨੀਂ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੈਵ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਞ੍ਜਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਲੰਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੈ,
ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਕਰ੍ਮਕਾਰੀਂ ਚ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨੀਚ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਘਰ੍ਮਾਕ੍ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ,
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਾ ਕਟੁਵਾਚਾ ਯਾ ਤਾਡਯੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ 2.30.
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤਾਡਿਤਾ ਯਮਦੂਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿषੇਣ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਪਾਮਰਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਘਾਤੀ ਚ ਵ੍ਰਣੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਵृषਂ ਚ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਤੈਲਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਕੜਾਹੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਨ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਜੀਵਂ ਯੋ ਲੌਹੇਨ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੋਜੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ 2.30.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ,
ਤਤੋ ਭਾਰਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਘੁਂ ਕੂਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਵਾ ਸਰ੍ਪਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ,
ਸਰ੍ਪੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦਦ੍ਰੁਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਜੀਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੈਰਨਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਾਤਿਰ੍ਵੈ ਯਾਵਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।