ਤਤਃ ਸ ਗਾਰ੍ਦਭੀਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਧੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਧਿਰਂ ਯੋ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਨਿਨ੍ਦਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹਿਰੇ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਬਧਿਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ।। 2.30.
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸ੍ਵਪਾਲਨਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਪਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਹਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਪੀਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਸਭਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਂ ਲਿਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡੱਡੂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਪਵਾਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਂਯਮੇ
ਵਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਆਦਿ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ—
ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਨਖਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਏ, ਨਖ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯੋ ਵਾऽਰ੍ਚਯਤਿ ਭਾਰਤੇ 2.30.
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਤਦਨ੍ਤੇ ਯਾਵਨੀਂ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੈਵ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਞ੍ਜਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਲੰਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੈ,
ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਕਰ੍ਮਕਾਰੀਂ ਚ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨੀਚ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਘਰ੍ਮਾਕ੍ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ,
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਾ ਕਟੁਵਾਚਾ ਯਾ ਤਾਡਯੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ 2.30.
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਮਾੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤਾਡਿਤਾ ਯਮਦੂਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿषੇਣ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਪਾਮਰਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਘਾਤੀ ਚ ਵ੍ਰਣੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਵृषਂ ਚ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਬਲਦ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਤੈਲਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉਬਲਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਕੜਾਹੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਨ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਜੀਵਂ ਯੋ ਲੌਹੇਨ ਬਡਿਸ਼ੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਦਰਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੋਜੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਰਥ ਮਾਸ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,