ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ ।।2.30.
—ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਫਿਰ ਗਰੀਬ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂਸਂ ਕਾਮਿਨੀ ਵਾऽਪਿ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨਥ
ਜੇ ਮਰਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਪਾਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧਜਨ੍ਮ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿਮਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਰੋਦਿਆਂ ਤੇ ਗਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਵਸੇਦਸ਼੍ਰੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਰੂ-ਕੁੰਡ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖਾਣ ਪੀਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਖਲਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਗਾਰ੍ਦਭੀਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਧੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਧਿਰਂ ਯੋ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਨਿਨ੍ਦਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹਿਰੇ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਬਧਿਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ।। 2.30.
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸ੍ਵਪਾਲਨਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਪਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਹਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਪੀਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਸਭਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਂ ਲਿਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡੱਡੂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਪਵਾਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਂਯਮੇ
ਵਰਤਾਂ, ਉਪਵਾਸਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਆਦਿ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ—
ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਨਖਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਏ, ਨਖ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯੋ ਵਾऽਰ੍ਚਯਤਿ ਭਾਰਤੇ 2.30.
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਤਦਨ੍ਤੇ ਯਾਵਨੀਂ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਵਨ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੈਵ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ,
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਖਞ੍ਜਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਲੰਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੈ,
ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਕਰ੍ਮਕਾਰੀਂ ਚ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨੀਚ ਜਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਘਰ੍ਮਾਕ੍ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ,