ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯਤਡਾਗੇ ਚ ਤਡਾਗਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ 2.30.
ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦ੍ਰੇਣੁਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ, ਉਸ ਤਲਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਂਦਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਆਦਲਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਫ਼ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਤਂ ਸੁਤਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਥਿਂ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
—ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਸਮੇਤ—
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ ।।2.30.
—ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ, ਫਿਰ ਗਰੀਬ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂਸਂ ਕਾਮਿਨੀ ਵਾऽਪਿ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨਥ
ਜੇ ਮਰਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਮਰਦ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
—ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਪਾਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧਜਨ੍ਮ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿਮਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਰੋਦਿਆਂ ਤੇ ਗਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ ਵਸੇਦਸ਼੍ਰੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਰੂ-ਕੁੰਡ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਖਾਣ ਪੀਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਖਲਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯੋ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਾੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਗਾਰ੍ਦਭੀਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਧੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਧਿਰਂ ਯੋ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਨਿਨ੍ਦਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹਿਰੇ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਬਧਿਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ।। 2.30.
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸ੍ਵਪਾਲਨਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਲੋਭ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਪਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਹਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਪੀਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਸਭਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਂ ਲਿਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਜਲੌਕਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਡੱਡੂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।