ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨ ਵੀ,
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਰਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 2.26.
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ,
ਵਸਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਹੇ ਸਾਧਵੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਹਨ।
ਸਕਾਮਾ ਯਾਂਤਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਨ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਗਵ੍ਯਂ ਚ ਰਜਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਯਂ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਪਤਨੀ, ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ,
ਵਸਂਤਿ ਤੇ ਚ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਦਦਤਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਗਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤਾਮਬਾ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਦਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਵੱਧ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਤ੍ਯੇਵ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਂ ਦਦਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੇ ਜਨਾ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 2.26.
ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਗृਹਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਦਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਿਨੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਭ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਘਰ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਗृਹਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੌਧੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਹਵੈਲੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ-ਹਿਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਡਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਲਾਬ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਮਾਪ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ।
ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਵਾਪੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਚ ਤਡਾਗੇ ਚ ਪਙ੍ਕੋਦ੍ਧਾਰੇਣ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਤਲਾਬ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਕੱਢਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਵ ਪੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੇ 2.26.
ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ ਭਾਰਤੇ ਸਤਿ
ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਵਿਪੁਲੇ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੇ ਮੰਦਰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਯੇ ਦੋਲਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸੌਧਯੁਕ੍ਤਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਸਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਪਰਮ੍
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਦੀ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ ਕੇ,
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾऽਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜਾਂ ਬਾਅਦ,