ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਖਚਿਤਂ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ।। 2.19.
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਾਂਸਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਤੇ ਵੱਧ ਮਾਸ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰਣਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪੌਰ੍ਵਾਪਰ੍ਯ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਰਣੇऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਖੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸਮਰਂ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਂਖਚੂਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਮਾਨਂ ਹ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਸਃ
ਉਹ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਪੂਰਾ ਇਕ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ
ਦੋਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡੀ ਉੱਭਰ ਆਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਮਾਯੋ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਧृਕ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਂ ਦਾਤਾ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾਯ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਤृषਿਤਾਯਾਤੁਰਾਯ ਚ
ਉਹ ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਾ, ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ,
ਓਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ 2.20.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਦੌ ਕਵਚਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਹਰੇਃ ਸ਼ੂਲਂ ਦਾਨਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਲਈ ਹਰੀ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਾਧਿष੍ਠਿਤਾਗ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿष੍ਠਿਤਮਧ੍ਯਮਮ੍
ਉਸ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੀ।
ਕਿਰਣਾਵਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਘਾਤਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਚੱਕਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧਨੁਸ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਵਿਸ੍ਤृਤ੍ਯਾ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾ ਤੇ ਸੌ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਵਿਧ੍ਯਣ੍ਡਮੇਕਦਾ ਦੈਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਚਾਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਦਾਨਵੋਪਰਿ 2.20.
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਬਾਲਕਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ,
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸੁਭੂषਾਢ੍ਯਗੋਪਕੋਟਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍
ਅਨੇਕ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਰ੍ਮੁਨੇ ਸੁਦਾਮਾਨਂ ਤੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਉਹ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ,
ਤਦਾ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਰਿਸਂਪ੍ਲੁਤੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।