ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ ।। ਕृਸ਼ੋਦਰੀਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗਮੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਬੋਧਵਿਤ੍ 2.17.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਮਤ੍ਵਾऽਤਿਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝ ਕੇ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਕਾਂਗੌ ਚ ਤਥਾ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੌ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਚ ਤਾਂ ਮੇਨੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੋਵੇ।
ਸੁਵੇषੌ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਾਦਚੇष੍ਟੌ ਸੁਮਨੋਹਰੌ ਕਥਾਂ ਮਨੋਹਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਡੁੱਲੇ ਬੈਠੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੌ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਪ੍ਰਦਤਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸੇਵਿਤੌ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੇਲਿਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਚ ਰਸਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ.
ਸਤਤਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੈਵ ਪਰਾਜਿਤੌ 2.17.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ.
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੂਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ,
ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰਿਣਾ
ਰਾਤ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਹ੍ਨਿਕਮਾਵਸ਼੍ਯਮਭੀष੍ਟਗੁਰੁਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਚੰਗੇ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ—ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ।
ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਧੇਨੁਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਕੋਸ਼ਾਗਾਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਵੇषੁ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਨੁਚਰਸਂਘਂ ਚ ਕੋਸ਼ੌਘਂ ਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਨ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਸੈਨ੍ਯਸਂਚਯਮ੍ ।। 2.18.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ।
ਰਥਾਨਾਮਯੁਤੇਨੈਵ ਧਾਨੁष੍ਕਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਅਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ।
ਕृਤਾ ਸੇਨਾऽਪਰਿਮਿਤਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਣਗਣਤ ਫੌਜ ਬਣਾਈ।
ਮਹਾਰਥਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਰਣੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਜੰਗੀ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਖਚਿਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਹ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਸਃ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਹੈ,
ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਕਪਿਲ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ,
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਰਭਾਗੇ ਚ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।