ਅਹਂ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾ ਵਾ ਵਿਧਿਨਾ ਯੋਜਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ ਸੀ?
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਕਾਤਰਃ ਸ਼ੋਕੇ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਚ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ।। 2.17.
ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਮ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਡਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਰਵ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰੇਣ ਹਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਗੋਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਃ ਸ਼ੋਕੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਿਯੇ ।। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਸੁਣ ਪਿਆਰੀ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂਗੀ।
ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਹਰਿਂ ਮਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਾਤਰਾ ਭਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ; ਪਿਆਰੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ਼ੋਭਨੇ ਤਲ੍ਪੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ ।। ਕृਸ਼ੋਦਰੀਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗਮੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਬੋਧਵਿਤ੍ 2.17.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਮਤ੍ਵਾऽਤਿਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝ ਕੇ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਕਾਂਗੌ ਚ ਤਥਾ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੌ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਚ ਤਾਂ ਮੇਨੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੋਵੇ।
ਸੁਵੇषੌ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਾਦਚੇष੍ਟੌ ਸੁਮਨੋਹਰੌ ਕਥਾਂ ਮਨੋਹਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ
ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਡੁੱਲੇ ਬੈਠੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੌ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਪ੍ਰਦਤਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸੇਵਿਤੌ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੇਲਿਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਚ ਰਸਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ.
ਸਤਤਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੈਵ ਪਰਾਜਿਤੌ 2.17.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ.
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੂਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ,
ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰਿਣਾ
ਰਾਤ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਹ੍ਨਿਕਮਾਵਸ਼੍ਯਮਭੀष੍ਟਗੁਰੁਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਚੰਗੇ ਮਣੀ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸੀ—ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ।
ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਚਾਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਧੇਨੁਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਕੋਸ਼ਾਗਾਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਵੇषੁ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।