ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਮਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
"ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ।"
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਮੁਦਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਭਾਲਾ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ,
ਦੂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਸ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਤਨ੍ਨਗਰਂ ਵਰਮ੍
ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਔਖੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਨਿਭੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਤ੍ਨਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਤੋ ਵਣਿਜਾਂ ਸਂਘੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਤੀਵ ਵਲਯਾਕਾਰਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ।
ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਗਮਂ ਸੁਖਮ੍ 2.17.
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ।
ਰਾਜਿਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਖਚਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰੈਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਕਪਾਟਾਦ੍ਯੈਃ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪਰਿਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਰਿਤੋ ਦੂਤੋ ਦੂਤਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਦੂਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਰਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚੂਡਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ 2.17.
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਖਚਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਦਣ੍ਡਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਭृਤ੍ਯੇਨ ਹਸ੍ਤਵਿਧृਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਛਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰੂਪਵਾਨ, ਮਨਭਾਵਨ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਵੇषਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣੈਵ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।"
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਰਾਜ ਅਤੇ ਹਕ ਹੁਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ।"