ਸਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁष੍ਟਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
"ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਨਾ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?"—ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍
"ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਚੈਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ 2.16.
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਪਲ ਹੀ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਫਿਰ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।
ਮਮ ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਾਰਤਮ੍
"ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕੋ ਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।"
ਮਮੈਵ ਕਵਚਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
"ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਵਚ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਓ।"
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਣ੍ਠੇ ਨ ਕੋऽਪਿ ਹਿਂਸਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
"ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਵਚ ਤੇਰੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।"
ਸਤੀਤ੍ਵਭਙ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਮਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
"ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ।"
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਮੁਦਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਭਾਲਾ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ,
ਦੂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਸ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਤਨ੍ਨਗਰਂ ਵਰਮ੍
ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਔਖੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਨਿਭੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਤ੍ਨਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਤੋ ਵਣਿਜਾਂ ਸਂਘੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਤੀਵ ਵਲਯਾਕਾਰਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ।
ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਗਮਂ ਸੁਖਮ੍ 2.17.
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ।
ਰਾਜਿਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਖਚਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰੈਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਕਪਾਟਾਦ੍ਯੈਃ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਪਰਿਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤੈਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।