ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗੋਪਾ,
ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਮ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦਾऽਹਮਗਮਂ ਸ੍ਵਾਲਯਾਦ੍ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਾ ਮਾਂ ਵਿਰਜਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਂਕਰੀਮੁਖਾਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਜਾਣ ਕੇ,
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਨਦੀਰੂਪਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ 2.16.
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵੀ ਸੁਦਾਮ ਸਹਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਮਾ ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਫਿਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਖੀਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਤੇਜਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਰੋਕੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁष੍ਟਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
"ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਨਾ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?"—ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍
"ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਚੈਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ 2.16.
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਪਲ ਹੀ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਫਿਰ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।
ਮਮ ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਾਰਤਮ੍
"ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕੋ ਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਰਤ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।"
ਮਮੈਵ ਕਵਚਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
"ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਵਚ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਓ।"
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਕਣ੍ਠੇ ਨ ਕੋऽਪਿ ਹਿਂਸਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
"ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਵਚ ਤੇਰੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।"
ਸਤੀਤ੍ਵਭਙ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਮਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
"ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ।"
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਮੁਦਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਭਾਲਾ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ,
ਦੂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਸ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਤਨ੍ਨਗਰਂ ਵਰਮ੍
ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਔਖੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਨਿਭੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਤ੍ਨਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਤੋ ਵਣਿਜਾਂ ਸਂਘੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।