ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਃ ਸਭਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਵਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਤੇ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਹੀਰਾਸਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮਾਲਾਜਾਲਾਢ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਪਂਕ੍ਤਿਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਨਾਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੋਪਾਨਸ਼ਤਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ 2.16.
ਉਹ ਸਯਮੰਤਕ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸੌ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਸਿਤਾ ਗਨ੍ਧਵਾਯੁਨਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਾਯਾਮਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕਿਂਕਰੈਃ
ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਵਸਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਾਰਕਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਿਰ 'ਤੇ ਤਾਜ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਨਵੇਂ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਕੇਲਿਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ 2.16.
ਗੰਗਾ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਵੱਖਰੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸਗਦ੍ਗਦਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਰਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗੋਪਾ,
ਸੁਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਮ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦਾऽਹਮਗਮਂ ਸ੍ਵਾਲਯਾਦ੍ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਾ ਮਾਂ ਵਿਰਜਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਂਕਰੀਮੁਖਾਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਜਾਣ ਕੇ,
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਨਦੀਰੂਪਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ 2.16.
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵੀ ਸੁਦਾਮ ਸਹਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਮਾ ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਫਿਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਖੀਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਤੇਜਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਰੋਕੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।