ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇऽਤਿਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਸੁੰਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਨੀਰਵਾਤਮਨੋਹਰੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ,
ਮਧੌ ਮਧੁਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ
ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਦੇਵਵਨੇ ਚਿਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ,
ਕੁਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਕੁਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਨਨੇ
ਕੁੰਦ, ਮਾਲਤੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕਾਞ੍ਚਨੀਸ੍ਥਾਨੇ ਧਨ੍ਯੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਇੱਕ ਸੁੰਨੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਧੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ,
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਸ਼੍ਰੁਤੇ 2.16.
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ,
ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਕਾਮੀ ਪਤੀ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸ ਮਾਣਿਆ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਵਵृਧੇ ਮਦਨਸ੍ਤਯੋਃ
ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਲਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹਾਰ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ
ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਹੋਮਾਦਿਕਂ ਤੇषਾਂ ਜਹਾਰ ਵਿषਯਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖੋਹ ਲਏ।
ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਧਾਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਂ ਧਾਮ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵਨਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦੇਵਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਃ ਸਭਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਵਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਤੇ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਹੀਰਾਸਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮਾਲਾਜਾਲਾਢ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਪਂਕ੍ਤਿਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਨਾਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੋਪਾਨਸ਼ਤਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ 2.16.
ਉਹ ਸਯਮੰਤਕ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸੌ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਸਿਤਾ ਗਨ੍ਧਵਾਯੁਨਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।