ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕਠਿਨੇ ਗਣ੍ਡੇ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੇ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਤਦਾਹृਤਾਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਦਦੌ ਮਞ੍ਜੀਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾਸ਼੍ਚ ਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੋੜੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਜਣ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੋ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਪੀਠਕਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਆਸਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਿਆ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਾਕਾਰਂ ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ 2.16.
ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਲਕ੍ਤਕਰਾਗਂ ਚ ਨਖਰੇषੁ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚਟਕਦਾਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ।
ਹੇ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਤਪੋਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਜਾਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇऽਤਿਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਸੁੰਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਨੀਰਵਾਤਮਨੋਹਰੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ,
ਮਧੌ ਮਧੁਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ
ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਦੇਵਵਨੇ ਚਿਤ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ,
ਕੁਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਕੁਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਨਨੇ
ਕੁੰਦ, ਮਾਲਤੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕਾਞ੍ਚਨੀਸ੍ਥਾਨੇ ਧਨ੍ਯੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਇੱਕ ਸੁੰਨੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਧੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ,
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਸ਼੍ਰੁਤੇ 2.16.
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ,
ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਕਾਮੀ ਪਤੀ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸ ਮਾਣਿਆ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਵਵृਧੇ ਮਦਨਸ੍ਤਯੋਃ
ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਲਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹਾਰ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ
ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਹੋਮਾਦਿਕਂ ਤੇषਾਂ ਜਹਾਰ ਵਿषਯਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖੋਹ ਲਏ।
ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਧਾਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਂ ਧਾਮ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵਨਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।