ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਗੋਪ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਤ੍षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਢੰਗ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਦੱਸੇ।
ਸਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਚ ਪੂਜਾਂ ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਿਦ੍ਧੇ ਤਪਸਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਪ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਾਨਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਪਸਃ ਕ੍ਲਮਮ੍ 2.15.
ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਤਪ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਖਾ ਕੇ, ਪੀ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੰਬੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ, ਇਕ ਪਲ ਸੁਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਆਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿषਣ੍ਣਤਾਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਇਕ ਪਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵੇਗਾਦ੍ਵਿਵਸਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪਂ ਚ ਤਦ੍ਬਭੂਵਾਤਿਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੇਜ ਹੁਣ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਨਿਲਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਤੀ
ਤੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਨੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਰਤਿਕਥਾਂ ਚੁਮ੍ਬਨ੍ਤਮਧਰਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਚੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਸਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮੁੜ ਵਸੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਰਮਮ੍
ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪਠਨ੍ਸਦਾ ਤੁ ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਬਦਰੀਂ ਵੈ ਸਮਾਯਯੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਬਦਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਰਤ੍ਨਗਣਾਕ੍ਲृਪ੍ਤਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣਾ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਢ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਮਿਤਮ੍ 2.16.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਤਂ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।