ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰੇ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਥਾऽਪਿ ਪੁष੍ਟਾ ਨ ਕृਸ਼ਾ ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਖੁਦ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਰੁष੍ਟਾ ਚਕਾਰ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਪਃ 2.14.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਤੇ ਮੁੜ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਵਾਸ ਸਾ
ਉਥੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾऽਤਿਥਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਤਿਥਿ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਕृਪਣਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਕੰਗਾਲ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸਤੀ ਕੋਪਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਸਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਵਾ ਮਯਾऽਧੁਨਾ ।। 2.14.
ਅਹੋ! ਮੈਂ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸਾ ਚ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ,
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾऽऽਰਾਧ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਸ੍ਮ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਂ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਿਭਵਂ ਚਕਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਸਤੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਕੀਤੇ।
ਗੁਣਿਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਵੇषਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਗੁਣੀ, ਰਸਿਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸੱਚਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੁਦ੍ਰਨਿਕਟੇ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਰਾਮਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸੀਤਾਹਰਣਕਾਲੋऽਯਂ ਤਵੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ।। 2.14.
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦੈਵਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਵੈ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰਂ ਬਲਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸਮਯੇ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਫੇਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੋਗੇਨ ਸੀਤਾਵਨ੍ਮਾਯਾਸੀਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਦੀ ਝੂਠੀ ਰੂਪ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿषੇਧ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨਕਂ ਮृਗਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ।