ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭ੍ਰष੍ਟੌ ਕਮਲਾਤਾਪਸਾਵੁਭੌ
ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਏ।
ਸਮ੍ਪਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤਦਾ ਤੌ ਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਃ ਸਭਾਤੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤਪਸੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਤਪਸਿਆ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪਤੁਰਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਰਤਾਨ ਮਿਲ ਗਈ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਰੇਣੈਵ ਤੌ ਪृਧ੍ਵੀਸ਼ੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਵਰਤਾਨ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਗਏ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਸਤੀ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਸੀ।
ਸਾ ਚ ਭੂਤਲਸਮ੍ਬਨ੍ਧਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ ।। ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਸ੍ਪष੍ਟਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਤਿਕਾਗृਹੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰੇ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਥਾऽਪਿ ਪੁष੍ਟਾ ਨ ਕृਸ਼ਾ ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਖੁਦ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਰੁष੍ਟਾ ਚਕਾਰ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਪਃ 2.14.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਤੇ ਮੁੜ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਵਾਸ ਸਾ
ਉਥੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾऽਤਿਥਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਤਿਥਿ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਵਾਤ੍ਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਕृਪਣਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਕੰਗਾਲ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸਤੀ ਕੋਪਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਸਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਵਾ ਮਯਾऽਧੁਨਾ ।। 2.14.
ਅਹੋ! ਮੈਂ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸਾ ਚ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ,
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾऽऽਰਾਧ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਸ੍ਮ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਂ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਿਭਵਂ ਚਕਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਸਤੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਕੀਤੇ।
ਗੁਣਿਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਵੇषਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਗੁਣੀ, ਰਸਿਕ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ।