ਨ ਕੋऽਪਿ ਦੇਵੋ ਭੂਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਂ ਧृਤਵਾਚ੍ਛਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਧृਤਵਾਞ੍ਛਙ੍ਕਰੋ ਰਵਿਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਿਯਾ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਿਯਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਹਰੌ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾऽਭਯਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਨੇ 2.13.
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪਾਤਾऽਹਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾऽਹਂ ਸਤਤਂ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵੋऽਹਂ ਤ੍ਵਮਹਂ ਚਾਪਿ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਯਂ ਕੁਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ—ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਸ਼ੁਤੋषਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸੌਖਾ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯੌ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਕੋਟਿਂ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਤਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਮਾਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬਾਹਰਲਾ ਗਿਆਨ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਹਮੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ 2.13.
ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੁੱਖ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਮਚ੍ਛਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਦ ਆ ਗਏ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਵृषਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਿਆ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਭੂषਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਨੱਚ-ਗੀਤ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਨਨਾਮ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਨਨਾਮ ਸਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਨਨਾਮ ਚ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖਾਸਨੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਅਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਕ੍ਰੋਧਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ 2.13.
ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਚੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਥਾ ऽਪਿ ਸ਼ਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਿਕ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ।
ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।