ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਗੁਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਂਚਨ 2.11.
ਤੇਰੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੋਪ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਫੀ ਸਮੇਤ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਯਾ ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਯਾ ਤਯਾ
ਉਹ ਗੋਪੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋऽਭੂਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਖੇਨ ਨਵਸਙ੍ਗਮਾਤ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਨੀਂਦ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੇ ਮੁਰਲੀ ਚ ਮਨੋਹਰਾ
ਤੇਰਾ ਪੀਲਾ ਚੋਲਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਵਾਂਸਲੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਾਦਹੋ
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤਾ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਰੁਦਤਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲਾਂ ਵੰਡ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਯ ਦੁਰ੍ਬਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ 2.11.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ — ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ —
ਗਙ੍ਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਯੋਗੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਗਂਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਗਈ।
ਗੋਲੋਕਂ ਚੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ—
ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਲਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਪਙ੍ਕਜਗੋਲਕਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁੱਕੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗੋਲਕ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨਨ੍ਤਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦੁਦਿਵਾਕਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ—
ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਰਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਤਾ, ਵਡਿਆ, ਅੱਤ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—
ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਲਗਾਵ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਆਸਰਾ ਰਹਿਤ—
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਚ ਸਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ।। 2.11.
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ।
ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ।
ਸਗਦ੍ਗਦਾ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਃ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਕੰਪਦੇ ਬੋਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਥਰਥਰਾਹਟ ਨਾਲ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਵਜ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਗੋਪਾਲੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ
ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਵਲ੍ਗੁਵੇषੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਗੋਪੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲੇ ਗੋਆਲੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍
ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਜੁष੍ਟਪੁष੍ਟਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯ੍ਯਲੀਲਾਲਾਵਣ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।