ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਦਰਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਭਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੋਪਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਗੋਪਾ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਂਗਾ ਸਹਸਾ ਸਮ੍ਭਾषਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਗੰਗਾ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਮ੍ਰਭਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾ 2.11.
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਧृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਭੀਤਾਯੈ ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਚਾਦਿਸृष੍ਟਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ, ਸਦੀਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦੇ ਨਿਰੁਪਮਾਂ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਕृष੍ਣਸਮਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਭਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭਾ ਹੋਰ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਜਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਮਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਾ 2.11.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਕਾਮਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਸਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਾਮਃ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਵਂ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਰਂਵਾਰਂ ਕਰੋषਿ ਚ
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੂੰ ਹੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਗृਹ੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਲਮ੍ਪਟ
ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਚੰਚਲ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਜਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਤਤੋ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ
ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਗृਹਂ ਮਯਿ ਗਤਾਯਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੋਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ 2.11.
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਭਯਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਕਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਗੋਪੀ ਨਾਲ ਚੰਪਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਨ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮੁਖਾਬ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚਨ੍ਦਨਪਙ੍ਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤੋਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਫਲੇਭ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸੁਪਕ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਫਲਾਂ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,