ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਆਨੰਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਨਾਲ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਸਫੈਦ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਖਚਿਤਂ ਹਾਰਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚਕਮ੍ 2.11.
ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭਾਜੁष੍ਟਂ ਕੋਮਲਂ ਚ ਸੁਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਖਚਿਤਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਤਿਲਕਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ੍ਦੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਧਤੀ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਸ੍ਤਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਪਾਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਦਰਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਭਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੋਪਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਗੋਪਾ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਂਗਾ ਸਹਸਾ ਸਮ੍ਭਾषਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਗੰਗਾ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਮ੍ਰਭਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾ 2.11.
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਧृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਭੀਤਾਯੈ ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਚਾਦਿਸृष੍ਟਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ, ਸਦੀਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦੇ ਨਿਰੁਪਮਾਂ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਕृष੍ਣਸਮਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਭਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭਾ ਹੋਰ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਜਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਮਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਾ 2.11.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਕਾਮਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਸਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਾਮਃ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਵਂ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਰਂਵਾਰਂ ਕਰੋषਿ ਚ
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੂੰ ਹੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਂਗृਹ੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਲਮ੍ਪਟ
ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਚੰਚਲ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਜਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।