ਬਭੂਵ ਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਂਗਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ! ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਗਂਗਾ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਰੂਪਾ ਯਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ, ਜੋ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪ੍ਰਭਾऽਤਿਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ 2.11.
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਂ ਸੁਕਠਿਨਂ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਂ ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੋਲ ਹਨ।
ਵਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਵੱਕਰੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਪਤ੍ਰਿਕਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਮਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਕ੍ਵਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਸਕਾਮਾ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਆਨੰਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਨਾਲ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਸਫੈਦ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਖਚਿਤਂ ਹਾਰਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚਕਮ੍ 2.11.
ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭਾਜੁष੍ਟਂ ਕੋਮਲਂ ਚ ਸੁਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਖਚਿਤਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਤਿਲਕਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ੍ਦੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਧਤੀ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਸ੍ਤਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਪਾਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਦਰਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਭਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੋਪਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਗੋਪਾ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਂਗਾ ਸਹਸਾ ਸਮ੍ਭਾषਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਗੰਗਾ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਮ੍ਰਭਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾ 2.11.
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਧृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਭੀਤਾਯੈ ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਚਾਦਿਸृष੍ਟਿਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ, ਸਦੀਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਦਿ ਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦੇ ਨਿਰੁਪਮਾਂ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਕृष੍ਣਸਮਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।