ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਖਿਆ,
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦੀਪਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ਸਾ ਚੈਵਂ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਗੋਲੋਕਸਮ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਤਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਾਰਤਂ ਭਾਰਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਤ੍ਤਦ੍ਧਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹਰੇਃ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਧਾਤੁਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਗਤਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਧਾਤੂ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਂਗਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ! ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਗਂਗਾ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਰੂਪਾ ਯਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ, ਜੋ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪ੍ਰਭਾऽਤਿਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ 2.11.
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਂ ਸੁਕਠਿਨਂ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਂ ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੋਲ ਹਨ।
ਵਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਵੱਕਰੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਪਤ੍ਰਿਕਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਮਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਕ੍ਵਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਸਕਾਮਾ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਆਨੰਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੁਕ੍ਤਾ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਨਾਲ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਗਾਮਿਨੀ
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਸਫੈਦ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਖਚਿਤਂ ਹਾਰਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚਕਮ੍ 2.11.
ਉਸਨੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ, ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭਾਜੁष੍ਟਂ ਕੋਮਲਂ ਚ ਸੁਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਖਚਿਤਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਤਿਲਕਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ੍ਦੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਧਤੀ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਸ੍ਤਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਪਾਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਚ ਕਮ੍ਪਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।