ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਗੋਪਯ
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਤੇष੍ਵੇਕੋ ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਜਨਾਃ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ਭਵੇ ਭਵੇ
ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧੋਨਿਵਾਸਿਨਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰੋਤੁ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨੇ ਵਿਰਰਾਮ ਸਨਾਤਨਃ 2.10.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ,
ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਗਂਗਾਤੋਯਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਦੇਜ੍ਜਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਖਿਆ,
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦੀਪਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ਸਾ ਚੈਵਂ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਗੋਲੋਕਸਮ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਤਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਾਰਤਂ ਭਾਰਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਤ੍ਤਦ੍ਧਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹਰੇਃ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਧਾਤੁਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਗਤਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਧਾਤੂ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਂਗਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ! ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਗਂਗਾ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਰੂਪਾ ਯਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ, ਜੋ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪ੍ਰਭਾऽਤਿਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ 2.11.
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਂ ਸੁਕਠਿਨਂ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਂ ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੋਲ ਹਨ।
ਵਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਵੱਕਰੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਪਤ੍ਰਿਕਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਮਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਕ੍ਵਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਪੱਕੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਸਕਾਮਾ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੇ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।