ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ।
ਸ੍ਥਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਾਕੀਰ੍ਣਂ ਹੀਨਰਾਧਾਹਰਿਂ ਤਥਾ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਹਰੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਧਾਤਾ ਬੁਬੁਧੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਧਾਤਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਨ-ਚਾਹਿਆ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾऽਹਮਿਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਾ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਨਵੋ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵੈष੍ਣਵਾਃ 2.10.
ਸਾਰੇ ਮਨੂ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ,
ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਯੂਯਂ ਯਦਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰੋ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ,
ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਅਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਕਰੈਃ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦੈਃ
ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਗੋਪਯ
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਤੇष੍ਵੇਕੋ ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਲੋਕਵਾਸਿਨਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਜਨਾਃ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ਭਵੇ ਭਵੇ
ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧੋਨਿਵਾਸਿਨਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰੋਤੁ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨੇ ਵਿਰਰਾਮ ਸਨਾਤਨਃ 2.10.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ,
ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਗਂਗਾਤੋਯਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਮਿਥ੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਦੇਜ੍ਜਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਖਿਆ,
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਭਗਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦੀਪਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ਸਾ ਚੈਵਂ ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਗੋਲੋਕਸਮ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਤਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਾਰਤਂ ਭਾਰਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਤ੍ਤਦ੍ਧਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹਰੇਃ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਧਾਤੁਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਗਤਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਧਾਤੂ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ।