ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਰਾਯਣੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੈਤਦ੍ਵੇਦੇ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਅਕਸ਼ਯ ਦਿਵਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਆਮ ਦਿਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਸ੍ਯ ਸਿਤਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਭੀष੍ਮਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂਤਥੈਵ ਚ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲਪੱਖ ਸਤਮੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਠਮੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦਾਯਾਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਦੁੱਗਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਾਸਮਂ ਚ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਨੰਦਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦਿਨ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਚੈਵ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਨਾਨਤੋ ਭਵੇਤ੍ 2.10.
ਆਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲੋਂ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਤਤਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਅੱਧੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਫਲਸਨ੍ਧਾਨਰਹਿਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੀਵਤ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ਪਰਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਚ ਪਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ ਪੁਰਖ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਸੌ ਪਿਤਰ,
ਭਗਿਨੀਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚੈਵ ਭਾਗਿਨੇਯਂ ਚ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਭਾਣਜਾ ਤੇ ਮਾਮਾ,
ਗੁਰੁਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਦਾਤਾਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸਹਚਾਰਿਣਮ੍
ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ,
ਉਦ੍ਧਰੇਦਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਆਪੋ-ਆਪ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੂਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭੁਵਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜਿਨਃ 2.10.
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਸਦਾ ਨੈਵੇਦ ਦੇ ਭੋਗ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਪੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਹੋ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਐਸੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਨ੍ਤਤਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਦ੍ਗਦਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਾਃ ਗृਹਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕੰਪਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਕੋਟੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ,
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋਤ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾ ਮਤ੍ਤ ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਸਭ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਰਾਮ ਤਯੋਃ ਪੁਰਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਗਙ੍ਗੋਵਾਚ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ।। 2.10.
ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਇਸ ਸਮੇਂ,
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਗੇ,
ਕਤਿਕਾਲਂ ਪਰਿਮਿਤਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵੱਸਣਾ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੀਮਤ ਰਹੇਗਾ?
ਮਮਾਨ੍ਯਦ੍ਵਾਚ੍ਛਿਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।