ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਸਗਰਃ ਸृਰ੍ਯ੍ਯਵਂਸ਼ਜਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੰਤਾਨ ਸਗਰ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਃ ਸਤ੍ਯੇष੍ਟਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਸਤ੍ਯਭਾਵਨਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਕਕਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈਕਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੁਕੀ
ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਗਤੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਚ ਮਾਂਸਪਿਣ੍ਡਂ ਸੁषਾਵ ਸਾ
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨੇ ਮਾਸ ਦਾ ਗੋਲਾ ਜੰਮਿਆ।
ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ 2.10.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਕਪਿਲਰ੍षੇਃ ਕੋਪਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚ ਤੇ
ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸਮਂਜੋ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਅਸਮੰਜ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਅਂਸ਼ੁਮਾਁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭਗੀਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਸਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਰਲੀ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਗਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ 2.10.
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੀਲਯਾ ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਂਸ਼ਤਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੌ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃ ਸਂਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕੁਰ੍ਵਤੀਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ فرمایا:
ਸਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਤਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨਗਾਮਿਨਃ
ਉਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਭੋਗਂ ਸਮੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੌਸਲਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਨृਣਾਮ੍
ਮੌਸਲਾ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ,
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋਣ,
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੌਸਲਸ੍ਨਾਨਤੋ ਨृਣਾਮ੍ 2.10.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੌਸਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਫਲਮੇਵ ਯਥਾਗਮਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸਸ੍ਨਾਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਆਮ ਦਿਨ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਸੁਣ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਪੁੰਨ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।