ਸ੍ਤ੍ਰੀਘ੍ਨੋ ਗੋਘ੍ਨਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰੇ, ਗਾਂ ਵਧੇ, ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰੇ,
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ
ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋਵੇ,
ਅਸਿਜੀਵੀ ਮषੀਜੀਵੀ ਧਾਵਕਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜਕਃ
ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਕਲਮ ਚਲਾ ਕੇ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਦੌੜਾਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਕੇ ਯੱਗ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜੇ, ਦੋਸਤੀ ਖਤਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ,
ऋਣਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧੁषਿਕੋ ਜਾਰਜਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪਤਿਃ
ਜੋ ਕਰਜ਼ੇ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਵਿਆਜਖੋਰ ਹੋਵੇ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਦਚਲਣ ਹੋਵੇ,
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵਲੋ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ 2.6.
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਯੱਗ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਘਾਤਕਸ਼੍ਚੈਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਜੋ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ,
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਨਯਂ ਸੁਤਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੇ,
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਚੈਵ ਯੋ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਨਾਰਦ
ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਕਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੋਰੀ ਕਰੇ,
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹਕਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੜਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਯੇषਾਂ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਙ੍ਕਾਰਸਂਯੁਤਾਃ
ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਡੁੱਬਕੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਵਾਂਛਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹ੍ਯਮ੍ਮਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾ ਮृਚ੍ਛਿਲਾਮਯਾਃ 2.6.
ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਨਿਗੂਢਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਿਤੁਮृषਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਸੌਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਚ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਸੁਖਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰਭੂਤਂ ਗੋਪਨੀਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਖਲੇषੁ ਚ
ਇਹ ਸਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ੇਦ੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਤਂ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਜਨਮ ਜਨਮ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਲਬ੍ਧਂ ਯੇषੁ ਚ ਜਂਤੁषੁ
ਜੋ ਵੀ ਜਨਮ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹੋਣ,
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪੂਜਾਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ,
ਮਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪੁਲਕਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁੱਖ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ 2.6.
ਇੰਦਰ, ਮਨੁ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਜੋ ਵੱਡੀ ਦੁਲਭ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ ਭਕ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਭਗਤ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਪਦ੍ਮੇ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਦਮ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾਸ਼ਾਪੇਨ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਃ ਪਦੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰਹੀ।