ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਮਦਂਸ਼ੇਨ ਚ ਮਤ੍ਸਮਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਤੁਲਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਕਵਚਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਭਗਤੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕੇ ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਕਵਚ —
ਵਰਂ ਦਾਤੁਮਿष੍ਟਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਿਤੇਤਿ ਚ
ਇੱਛਤ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਜਜਾਪ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋऽਸਿਤਃ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਅਸੀਤ ਨੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਪਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਸੁਤੇਤਿ ਚ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ — ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਾਲੇਨ ਚ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਂਸ਼ੇਨ ਬਭੂਵ ਹ 4.30.
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ।
ਸੁਯਜ੍ਞਨृਪਤੇਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਤੀਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਯਜਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਰਤਨਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਰਹਸਿ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਤਯਾ ਸਹ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸ ਵਿਰਤੋ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਯਨਾਦ੍ਵਿਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸੀ, ਹੁਣ ਵਿਲਕੁਲ ਵਿਰਕਤ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਕਾਨ੍ਤਾ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਤੀ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਗੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਆਹਾਰਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਗਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਗੁਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ ਦੈਵੇਨ ਰਮ੍ਭਾ ਸ਼ृਂਗਾਰਲੋਲੁਪਾ
ਇਸ਼ਵਰੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਰੰਭਾ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਚ ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ 4.30.
ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਰਮ੍ਭੋਵਾਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਠੋਰਂ ਰਹਸਿ ਭਜ ਮਾਂ ਸੁਖਦਾਯਿਕਾਮ੍
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵਰੇषੁ ਵਰਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਆਪ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭੂਪਾਲਾ ਭਾਰਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਹੇਤੁਕਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਮੂਰ੍ਵੋਰ੍ਮੇ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍
ਦੋਣੀ ਛਾਤੀਆਂ, ਪੱਟ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮੁਖ-ਕਮਲ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਸਃ ਸੁਖਸਾਰਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨਾਮਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਃ
ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਮਾਨਵੋ ਵਾऽਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾऽਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਰਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਰਹਸ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਨ ਭਜੇਦ੍ਯੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ,
ਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਧਭਾਕ੍ਤਚ੍ਛਾਪੇਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਸੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋਪਸ੍ਥਿਤਾ ਤਂ ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ
ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਇਸਤਰੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਾਰਂ ਜਾਨਾਤਿ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ 4.30.
ਪਤਿਤ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਹਿਂਸ੍ਰਜਨ੍ਤੁਭ੍ਯੋ ਨਵਘਾਤਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਪਤਿਤ ਇਸਤਰੀ ਹਿੰਸਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕਾਤਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਧ੍ਯਾਨਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਦਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਛੱਡੋ; ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋ।
ਸ ਰਮ੍ਭਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਭਯਾਕੁਲਃ
ਰੰਭਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।