ਵृਕ੍ਸ਼ਾਧਾਰੋ ऽਪ੍ਯਂਕੁਰਸ਼੍ਚ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 4.6.
ਵ੍ਰੱਖ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੇषੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਧਾਰਃ ਸ਼ੇषਾਧਾਰੋ ਹਿ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਛੂਆ ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਮਮਾਧਾਰਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਧਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾऽऽਧਾਰਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਰੂਪਣੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰੁषਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀਰਯ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਰਯ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਦੇਹੇਨ ਕ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੇ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਰਾਧੇ ਸਂਸਾਰਬੀਜਯੋਃ
ਰਾਧੇ, ਸਾਂਸਾਰ ਦੇ ਦੋ ਬੀਜਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਚ ਧਾਵਲ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਪਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਾਪ ਹੈ,
ਧਾਵਲ੍ਯਦੁਗ੍ਧਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾਨਲਯੋਰ੍ਯਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਪਣ ਤੇ ਦੂਧ, ਤੇ ਤਾਪ ਤੇ ਅੱਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵਾ ਚਾਦृਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਨਿਰਜੀਵ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹਾਂ।
ਵਿਨਾ ਮृਦਾ ਘਟਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਨਾਲਂ ਕੁਲਾਲਕਃ 4.6.
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਨ੍ਹਾ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ,
ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਦੀਵੀ ਹੈਂ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਣੀ ਚ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀਆਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਧਿਕੇ
ਰਾਧਿਕਾ, ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ,
ਤ੍ਯਜਾਸ਼੍ਰੁਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਧੇ ਭ੍ਰਾਂਤਿਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਂ ਸਤਿ
ਰਾਧੇ, ਆਪਣਾ ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਭੁਲਾਵਾ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਠਰੇ ਮਾਸਾਨਾਂ ਨਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇਗੀ।
ਦਸ਼ਮੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮਾਵਿਰ੍ਭਵ ਭੂਤਲੇ
ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਾਯੁਨਿਃਸਾਰਣੇ ਕਾਲੇ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ—
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਵਿਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਣਮ ਲਵੇਗੀ, ਪਰ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਂ ਮਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਆਵੇਗੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਮਂਦਿਰੇ ਮਾਂ ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਨਂਦਨਮ੍ 4.6.
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਆਵੇਗੀ।
ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਵਰੇਣ ਮਮ ਰਾਧਿਕੇ
ਰਾਧਿਕਾ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਸ਼ਤਕੋਟੀਭਿਰ੍ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਗੋਕੁਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਜਾ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਰਹਿਤਾ ਗੋਪੀਰ੍ਗੋਕੁਲ ਏਵ ਚ
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ।
ਅਹਂ ਗੋਪਾਲ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਰੈਵ ਰਾਧਿਕੇ
ਇਥੇ ਹੀ, ਰਾਧਿਕਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਜੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸਂਗੇ ਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਵਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਃ ੨੩੮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਂਤਂ ਰਾਧਾਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਮ੍
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਤਿਦੀਨਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਭਯਾਕੁਲਾਮ੍ 4.6.
ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ—