ਆਗਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਲੀਨੋऽਹਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਬਭੂਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਵਰਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨੋ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਮਣੀਂਦ੍ਰਸਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕਲਸ਼ਸਮੂਹੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਚਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਾ ਮਤੁਲਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮੂਲ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਂਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਪੈਜਬ, ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕੇਯੂਰਕਰਕਂਕਣਭੂषਿਤਾਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਤਂਬਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਨਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜਲਰੇਖਾਕ੍ਤਸ਼ਰਤ੍ਪਂਕਜਲੋਚ ਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਜਲ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਰਗੀਆਂ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਂਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਦਂਤਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਤਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਂਦ੍ਰਚਂਚੁਨਾਸਾਗ੍ਰਗਜੇਂਦ੍ਰਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੋਤੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੁੰਚ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹਾਥੀ-ਮੋਤੀ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਂਹਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਂ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਮੁਵਾ ਸ ਵਰਾਨਨਾਃ
ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਂਕਰਂ ਧਰ੍ਮਮਨਂਤਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਚ ਦਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰਂਤਿਕੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਮੇਰਾਨਨਸਰੋਰੁਹਃ 4.6.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮਸਕਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾ ਉਦਰੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭ ਦੇਵਿ ਸਨਾ ਤਨਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ, ਹੇ ਸਦੀਵੀ।
ਤਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਗਈਆਂ।
ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਗਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਰਵਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਵਾਕ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾषਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਗੋਪਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉੱਥੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।