ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਂਦੁਸਂਯੁਕ੍ਤਸਿਨ੍ਦੁਰਤਿਲਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ, ਸਿੰਦੂਰ ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਸਂਸਕ੍ਤਲੀਲਾਕਮਲਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਡਦਾ ਕਮਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਃ ਸਹਪਾਰ੍षਦਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਦੇਵਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਮੁਦਾ
ਦੇਵਤੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਵਿਲੀਨਃ ਕृष੍ਣਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ 4.6.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ,
ਆਜਗਾਮ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾ ਢ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਂਵਿਲੀਨੇ ਹਰੇਰਂਗੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਿਨਿ
ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਕਰ੍षਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਲੀਨੋऽਹਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਬਭੂਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਵਰਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨੋ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਮਣੀਂਦ੍ਰਸਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕਲਸ਼ਸਮੂਹੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਚਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਾ ਮਤੁਲਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮੂਲ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਂਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਪੈਜਬ, ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕੇਯੂਰਕਰਕਂਕਣਭੂषਿਤਾਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਤਂਬਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਨਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜਲਰੇਖਾਕ੍ਤਸ਼ਰਤ੍ਪਂਕਜਲੋਚ ਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਜਲ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਰਗੀਆਂ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਂਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਦਂਤਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਤਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਂਦ੍ਰਚਂਚੁਨਾਸਾਗ੍ਰਗਜੇਂਦ੍ਰਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੋਤੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੁੰਚ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹਾਥੀ-ਮੋਤੀ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਂਹਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਂ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।