ਅਹਂ ਯਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਸ੍ਤੇषਾਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾऽਹਮੇਵ ਚ
ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਾ ਮਮਾਨੁਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪਾਦਾਰ੍ਚਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਾਂਛਂਤਿ ਨੋ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿ ਭਯਂ ਚ ਯਮਯਾਤਨਾ 4.6.
ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ, ਡਰ ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਪੀੜਾ—
ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਕ ਰ੍ਮਿਣਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਪਾਪਾਂ ਜਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮਾਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ षੋਡਸ਼ਾਰਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਕਾਂਡੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਭਗਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਵੈਕੁਂਠੇ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਂਤਿਕੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਰਾਧਾ ਸ੍ਥਿਤੋਰਸਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਦਤ੍ਤਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ऽਸ਼੍ਨਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਜੋ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਭੇਟ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਵਜਨਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤੇ ਮਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਟਾ ਯਦਾ ਮੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਮਪਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤਥਾऽਚਿਰਂ ਤੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਤृਣਾਨਿ ਚ 4.6.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਵਾ ਯਾਤ ਯੂਯਂ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਗੋਪਾਨਾ ਹੂਯ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁਤ ਯਾਤ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਗੋਪੋ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਸੁਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਵृषਭਾਨੁਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਂਦਗੋਪਕਲਾਵਤੀ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਰਾਧੇ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਰਾਧਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਜਨੁਰ੍ਲਭਤ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.6.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਦਰ੍ਪਣਾਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੈਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਤ ਕੁਂਭਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਮਨੀਯਕਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।