ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁ ਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਯਾਣਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛਣਾ ਹੁਣ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਂਤਾ ਭਵਤਾਤ੍ਰੈਵ ਕਾ ਚਿਂਤਾ ਵੋ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਥੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ; ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਯਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਇਰਾਦਾ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਸੁਰਾਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਹਰ ਕੰਮ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਫਲਾਃ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪਕ੍ਵਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ 4.6.
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਫਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਸਮੇਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਨਿष੍ਠਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇऽਪ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵਾਪ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਮੇਂ ਤੇ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਪਾਕੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪੱਕਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਤਰਂ ਗਤਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਨੁਵੰਤਰ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਮਦੀਯਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵੀ।
ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮਦ੍ਯ ਕਥਾਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਬਹਵੋ ਭੂਮੌ ਮਹਾਬਲ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਕਾਲੋऽਯਂ ਵਾਤੋ ਵਾਤਿ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹਵਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸਂਤਿ ਦੇਹੇषੁ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਂਤੁषੁ
ਰੋਗ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਨਿष੍ਠਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ 4.6.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਤਪਸੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਹਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਹਂ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਤੁਰੇਵ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ।
ਮਮਾਜ੍ਞਯਾऽਯਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਨਾਮ੍ਰਾ ਤੇਨ ਹਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਟੰਡੀ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਯਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਸ੍ਤੇषਾਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾऽਹਮੇਵ ਚ
ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਾ ਮਮਾਨੁਗਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪਾਦਾਰ੍ਚਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਾਂਛਂਤਿ ਨੋ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿ ਭਯਂ ਚ ਯਮਯਾਤਨਾ 4.6.
ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ, ਡਰ ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਪੀੜਾ—
ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਕ ਰ੍ਮਿਣਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਪਾਪਾਂ ਜਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮਾਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਗਤ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ षੋਡਸ਼ਾਰਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਕਾਂਡੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਭਗਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।