ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤ ਸੁਵਰ੍ਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਪਰ ਸੱਤ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਸਮੇਤ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਧਰਾਯਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕੋ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੂਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਭੁਵਰਲੋਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਤਪੋਲੋਕਃ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਪੋਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰ ਏਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜਲਬੁਦੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਘਮਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁੱਦਬੁੱਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸੰਗਤੀਆਂ ਅਸਥਾਈ ਹਨ।
ਲੋਮਕੂਪੇ ਚ ਵਿਧ੍ਯਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਹਰੇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਣ੍ਡੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਦਿਗੀਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਦਯਃ
ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸ ਵਿਰਾਡੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ 2.3.
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਪਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਮੁਰਲੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰੇਸ਼ਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਸਂਖ੍ਯਨਿਲਯੋ ਭਵ ਵਤ੍ਸ ਲਯਾਵਧਿ ਰੋਗਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਸ਼ੋਕਪੀਡਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਲੈ ਤਕ, ਤੇ ਰੋਗ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁਖ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਣੇ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ षਡਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਵਿਭਕਤੀ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਇਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਹਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਵੈष੍ਣਵੋ ਜਨਃ
ਹਰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ 2.3.
ਨਿਰਗੁਣ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਹੈ,
ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨੈਵੇਦਿਆ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਵਿਰਾਡੁਵਾਚ ਸਨ੍ਤਤਂ ਯਾਵਦਾਯੁਰ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਵਾ
ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ,
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋ ਲੋਕੇ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤਜ੍ਜਪੇਨ ਤਪਸਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਨੇਨ ਚ
ਜਪ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ,
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਯਾਵਦਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਤੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ 2.3.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਬਾਲਕ ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਪਾਤੇ ਪਾਤਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।