ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੈਤਦ੍ਵੇਦੇ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਅਕਸ਼ੈ ਤ੍ਰਿਤੀਯਾ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਸ੍ਯ ਸਿਤਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਭੀष੍ਮਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂਤਥੈਵ ਚ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ,
ਤਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦਾਯਾਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਨੰਦਾ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਿਆਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਾਸਮਂ ਚ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਨੰਦਾ ਦੇ ਜਿਤਨਾ ਹੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਤਪੂਰਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਚੈਵ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਨਾਨਤੋ ਭਵੇਤ੍ 2.10.
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਤਤਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਜਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਰਧ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਸਨ੍ਧਾਨਰਹਿਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ਪਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਚ ਪਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੌ ਵੰਸ਼ਜ,
ਭਗਿਨੀਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚੈਵ ਭਾਗਿਨੇਯਂ ਚ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜਾ ਤੇ ਮਾਮਾ,
ਗੁਰੁਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਦਾਤਾਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸਹਚਾਰਿਣਮ੍
ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ,
ਉਦ੍ਧਰੇਦਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੂਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭੁਵਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੱਕਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜਿਨਃ 2.10.
ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਪੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਹੋ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਨ੍ਤਤਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਦ੍ਗਦਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਾਃ ਗृਹਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਹੋਣ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਕੋਟੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤ੍ਹਾ ਚਾਨਣ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾ ਮਤ੍ਤ ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਰਾਮ ਤਯੋਃ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਗਙ੍ਗੋਵਾਚ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ।। 2.10.
ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੇਲੇ—
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਗੇ—
ਕਤਿਕਾਲਂ ਪਰਿਮਿਤਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਾਂਗੀ?
ਮਮਾਨ੍ਯਦ੍ਵਾਚ੍ਛਿਤਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪੋऽਯਂ ਲਵਣੋਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਰੂਦਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।