ਭਗੀਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ 2.10.
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਬੀਜ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲੀਲਯਾ ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਂਸ਼ਤਾਰਕਮ੍
ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੌ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃ ਸਂਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕੁਰ੍ਵਤੀਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਸਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਤਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨਗਾਮਿਨਃ
ਉਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਗੇ।
ਕਰ੍ਮਭੋਗਂ ਸਮੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੌਸਲਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਨृਣਾਮ੍
ਮੌਸਲ ਸਮੇਂ, ਆਮ ਦਿਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ—
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੀ,
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੌਸਲਸ੍ਨਾਨਤੋ ਨृਣਾਮ੍ 2.10.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੌਸਲ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਫਲਮੇਵ ਯਥਾਗਮਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵੀ, ਫਲ ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸਸ੍ਨਾਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਸੁਣ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮਣੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਪੁੰਨ ਤੀਹ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਰਾਯਣੇ
ਉੱਤਰਾਯਣ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੈਤਦ੍ਵੇਦੇ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਅਕਸ਼ੈ ਤ੍ਰਿਤੀਯਾ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਆਮ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਸ੍ਯ ਸਿਤਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਭੀष੍ਮਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂਤਥੈਵ ਚ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ,
ਤਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦਾਯਾਂ ਤਵ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਨੰਦਾ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਿਆਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦਾਸਮਂ ਚ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਨੰਦਾ ਦੇ ਜਿਤਨਾ ਹੀ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਤਪੂਰਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਚੈਵ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਨਾਨਤੋ ਭਵੇਤ੍ 2.10.
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਪ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯੇ ਕਾਲੇ ਤਤਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਜਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਰਧ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਸਨ੍ਧਾਨਰਹਿਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ਪਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਚ ਪਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੌ ਵੰਸ਼ਜ,