ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾऽऽਸ੍ਤੇ ਵਿषਯੇ ਮਨਃ । ਸ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਚਾਮृਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਭਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਿਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ । ਵਯਂ ਵਿਧਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਚ ।ਕਥਂ ਦਾਸੀਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤਪਸੇ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਯਜ ਮਯਾਮਯੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਤਪਸਾ ਭਜ ਮਾਧਵਮ੍
ਭਰਾ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਸ੍ਵੇਸ਼ੇ ਪਰੇ ਸ੍ਵਪਦਦਾਤਰਿ । ਵਿषਯੀ ਵਿषਯਾਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈ—'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ', ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਰਸ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਤਨ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਮਨੁਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ । ਅਸਂਖ੍ਯਕਲ੍ਪ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾऽਹਂ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਦੌ ਦਸ੍ਮੈ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ ਜਪਤਿ ਪੂਤਯਾ ਮਣਿਮਾਲਯਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਾਰਤਂ ਤਪਸੇ ਯਯੌ । ਕृਤਮਾਲਾਨਦੀਤੀਰੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ਼ਿਵਂ ਮੁਨਿਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਨਾਰਦ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸੁਦਿਨਂ ਤਚ੍ਛਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਿਥੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਬਕ੍ਤਸਂਗਮਃ । ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਮ੍
ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼ਾਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਯ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੈਂ ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ 'ਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾਯ ਤੁਮ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਵੈ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ। ਕੇਵਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਣਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਾਕਾਲਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਥੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਹੀਂ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਯੇਚ੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਪਾਪਦਹਨਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਧਿਆਨ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਂ ਨਵਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਸ਼ਤਕੋਟੀਨ੍ਦੁਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਦਧਾਨਮਤੁਲਂ ਪਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲੱਖਾਂ ਚੰਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁੰਦਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੌਘੈਸ੍ਤੈਰਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯੋਪਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਯੂਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੁਖ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਕੇਵਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ; ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ।
ਵੇਦਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਤ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭਜੇ । ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਨੇਨ ਤਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਭਜ ਤਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਦਂ ਸ਼ਂਭੂਰ੍ਜਗਾਮ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਸੱਚ, ਸਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਭਜੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਨਾਰਦਸ੍ਤਪਸੇ ਯਯੌ । ਨਾਰਦਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਨਿਲੀਨਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚ ਪਾਦ (ਪਦ੍ਮਾ) ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਹਰੇਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਾਰਦ ਤਪ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ-ਦੇ-ਕਮਲ 'ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਨਾਰਦਵਿਵਾਹਾਦਿਪ੍ਰਕਰਣਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਇੱਕ-ਸੌ-ਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਕਥਾ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਰਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਧੈ ਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ ਅਤ੍ਯਪੂਰ੍ਵਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪਰਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਚ ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਵਂ ਨਵਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਕ-ਸੌ-ਇਕਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ।
ਕਿਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਕਮਨੀਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ ਕਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪੁਰਾਤਨੀ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸੋਹਣੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ; ਪੁਰਾਣਿਆਂ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ।