ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ । ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਚ ਵਿਰਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇषੁ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਨਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਬਾਲਕੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟੇਃ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਯਸਾ ਯਥੈਵ ਪਞ੍ਚਹਾਯਨਃ । ਅਯੂਡੋऽਨੁਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸਂਧ੍ਯਾਵਿਹੀਨਕਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਜਿਹਾ, ਨਾ ਵਿਆਹਿਆ, ਨਾ ਉਪਨਯਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ।
ਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਤਿ ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਗੁਰੁਃ । ਅਨਨ੍ਤਕਾਲਕਲ੍ਪਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਆਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਦਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਗੁਰੂ, ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਂ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਿਰ ਨਵਾ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਯੁਵਤੀਪਤੇਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਗਲਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਵ੍ਯਵਹਿਤਂ ਚਿਰਂ ਬਨ੍ਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅੜਾਵਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਚ ਪਰਂ ਨਰਕਕਾਰਣਮ੍ । ਪੀਯੂषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਗਰਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਪੀ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਾੜੇ ਤੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾऽऽਸ੍ਤੇ ਵਿषਯੇ ਮਨਃ । ਸ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਚਾਮृਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਭਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਿਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ । ਵਯਂ ਵਿਧਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਚ ।ਕਥਂ ਦਾਸੀਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤਪਸੇ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਯਜ ਮਯਾਮਯੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਤਪਸਾ ਭਜ ਮਾਧਵਮ੍
ਭਰਾ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਸ੍ਵੇਸ਼ੇ ਪਰੇ ਸ੍ਵਪਦਦਾਤਰਿ । ਵਿषਯੀ ਵਿषਯਾਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈ—'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ', ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਰਸ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਤਨ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਮਨੁਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ । ਅਸਂਖ੍ਯਕਲ੍ਪ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾऽਹਂ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਦੌ ਦਸ੍ਮੈ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ ਜਪਤਿ ਪੂਤਯਾ ਮਣਿਮਾਲਯਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਾਰਤਂ ਤਪਸੇ ਯਯੌ । ਕृਤਮਾਲਾਨਦੀਤੀਰੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ਼ਿਵਂ ਮੁਨਿਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਨਾਰਦ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸੁਦਿਨਂ ਤਚ੍ਛਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਿਥੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਬਕ੍ਤਸਂਗਮਃ । ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਮ੍
ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼ਾਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਯ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ 'ਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੈਂ ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ 'ਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ 'ਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾਯ ਤੁਮ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਵੈ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ। ਕੇਵਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਣਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਾਕਾਲਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਮਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਥੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਹੀਂ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਯੇਚ੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਪਾਪਦਹਨਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਧਿਆਨ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।